Yer çekimi kanununu formüle eden ve bilim dünyasına sunan kişi, ünlü İngiliz fizikçi ve matematikçi **Isaac Newton**'dur. Genellikle "Evrensel Kütle Çekim Kanunu" olarak bilinen bu kanun, 17. yüzyılda Newton tarafından ortaya konulmuştur ve modern fiziğin temel taşlarından biridir.
Newton, yer çekimini adeta "keşfeden" değil, daha ziyade bu gizemli kuvveti matematiksel olarak tanımlayan ve evrensel bir ilke olarak açıklayan bilim insanıdır. Ondan önce de insanlar cisimlerin yere düştüğünü, gezegenlerin belirli yörüngelerde hareket ettiğini biliyorlardı. Ancak Newton, bu gözlemleri birleştirerek, Güneş Sistemi'ndeki gezegenlerin hareketlerinden, Dünya'daki elmaların düşüşüne kadar her şeyi açıklayan tek bir kuvvetin varlığını öne sürdü.
Ünlü elma hikayesi, Newton'ın bu fikri nasıl geliştirdiğini anlatan popüler bir anekdottur. Rivayete göre, bir ağacın altında otururken düşen bir elmayı görmesi, onun "Acaba Ay'ı yörüngesinde tutan kuvvet ile elmayı yere düşüren kuvvet aynı mı?" sorusunu sormasına neden olmuştur. Bu basit görünen soru, evrensel bir yasanın kapılarını aralamıştır.
Newton'ın Evrensel Kütle Çekim Kanunu şunu ifade eder:
- Evrendeki her iki kütleli cisim, birbirine doğru bir çekim kuvveti uygular.
- Bu çekim kuvveti, cisimlerin kütleleriyle doğru orantılıdır (yani kütleleri arttıkça çekim kuvveti de artar).
- Bu çekim kuvveti, cisimler arasındaki mesafenin karesiyle ters orantılıdır (yani mesafe arttıkça çekim kuvveti çok daha hızlı bir şekilde azalır).
Bu kanun sayesinde Newton, gezegenlerin neden Güneş etrafında elips şeklinde yörüngelerde dolandığını, gelgit olaylarının nasıl meydana geldiğini ve Dünya'daki cisimlerin neden yere düştüğünü bilimsel ve matematiksel olarak açıklayabilmiştir. Onun çalışmaları, gök cisimlerinin hareketlerini ve yeryüzündeki fiziksel olayları tek bir çatı altında birleştirerek bilimde devrim yaratmıştır.