Manda ve himaye, özellikle I. Dünya Savaşı sonrasında tartışılan iki yönetim biçimidir.
Manda Sistemi: I. Dünya Savaşı sonrasında Milletler Cemiyeti tarafından uygulanmıştır. Osmanlı Devleti'nin elindeki topraklar, kendi kendini yönetemeyecek durumda görülen bölgeler olarak sınıflandırılmış ve belirli devletlerin yönetimine verilmiştir. Manda yönetimi altındaki bölge, mandater devlet tarafından Milletler Cemiyeti adına yönetilirdi.
Himaye: Daha önceki dönemlerde görülen bir uygulamadır. Güçlü bir devletin, zayıf bir devleti koruması ve dış ilişkilerini denetlemesidir. Himaye altındaki devlet, iç işlerinde serbest olabilir ancak dış işlerini himaye eden devlet yürütür. Osmanlı Devleti, 19. yüzyılın sonlarına doğru güç kaybettikçe çeşitli Avrupa devletlerinin himayesine girmek zorunda kalmıştır.
İkisi arasındaki fark: Manda, Milletler Cemiyeti denetiminde ve belirli bir süre için uygulanırken, himaye doğrudan iki devlet arasında yapılan bir anlaşmaya dayanır.