Korno, salyangoz kabuğu gibi kıvrımlı, bakır borudan yapılan üflemeli bir çalgıdır. İtalyanca “boynuz” anlamına gelen “corno” sözcüğünden dilimize geçmiştir. İlk örnekleri Eski Mısır'da, Eski Roma'da ve Mezopotamya'da boynuzdan yapılmış olup işaret vermek ve avcılara yol göstermek amacıyla kullanılmıştır.
Yapısal ve Teknik Özellikleri
- Gövde: Kornonun gövdesini oluşturan boru, üflenen baş bölümden alt uca doğru kıvrılarak genişler ve çan biçimli kalak bölümüyle son bulur.
- Boru Uzunluğu: Çağdaş kornonun boru uzunluğu yaklaşık 3,3 metredir.
- Ağızlık: Üflenen ucunda koni biçiminde bek denen bir ağızlık bulunur. Flüt veya klarnette olduğu gibi ses delikleri ya da üfleme dili yoktur.
- Ses Elde Etme: Dudaklar sıkıca ağızlığa bastırılıp üflenerek çalınır. Üflendiğinde borunun içindeki hava sütununun titreşmesinden ses elde edilir.
- Ses Değişimi: Dudaklar gevşek bırakılırsa bas sesler, gergin tutulursa tiz sesler elde edilir. Kornocunun dudak pozisyonunu milimetrik değiştirmeleriyle sesler değişir. Bu nedenle korno, çalınması en güç ve yorucu çalgıdır.
- Çeşitleri: Ses alanı bakımından alto, bariton ve tenor olmak üzere üç türü vardır.
- Özel Teknikler: Sağ elle kalak tıkanarak “HandStop” tekniği veya kalağın içine “surdin” adı verilen bir parça takılarak kısık sesler elde edilir.