Türk halk müziği (THM), Türkiye'nin çeşitli yörelerinde farklı ağızlar ve formlarda söylenen Türkçe yöresel etnik müziklerin tümüdür ve yapısal olarak folklorun bir parçasıdır. Kısaca sözlü halk müziği ve sözsüz halk müziği olmak üzere ikiye ayrılır. Sözlü halk müziğine genel olarak türkü adı verilirken, sözsüz halk müziği düzenli yöresel çalgı ezgileridir.
Türk halk müziği kapsamında dikkate alınan eserler klasik ve modern olmak üzere ikiye ayrılır:
- Klasik Türk halk müziği: Çeşitli yörelerden derlenmiş, birçoğu anonim olan türkülerden ve sözsüz halk müziklerinden oluşur. Sözü ve bestesinin kime ait olduğu bilinmeyen anonim eserler yöreye mal olmuştur.
- Modern Türk halk müziği: 1970'li yıllardan sonraki dönemde eski yöresel müzik kalıpları örnek alınarak oluşturulmuş, sözü ve bestesi belli olan halk müzikleridir.
Müzikte çalınan çalgılar yöreye göre değişmekle birlikte temel çalgılar bağlama, davul, zurna, klarnet ve darbuka'dır. Bunun dışında yöreye özgü sazlar da bulunmaktadır; örneğin kemençe Doğu Karadeniz'de, sipsi ise Teke yöresi'nde sıklıkla görülen çalgılardandır. Türk halk müziği, halk oyunları ve halkbilim ile yakından ilgilidir.
TRT kurulduğu yıllardan itibaren yöre yöre araştırma yaparak pek çok anonim türküyü kaynağından derlemiş ve arşivlemiştir; bu türküler THM'nin temel kaynaklarıdır. Ayrıca yöresel sanatçılar da yörelerindeki unutulmuş veya unutula gelen türkülerin pek çoğunu kayda geçirmişlerdir.
Türk halk müziği genel itibariyle Karadeniz, Trakya, Ege, Teke, Doğu Anadolu, İç Anadolu ve Kafkas yörelerine ayrılır. Genel karakteristiğine göre bektaşi, horon, halay, teke, zeybek gibi türlere ayrılmasının yanı sıra il bazında da türküler kategorilendirilmiştir.