Bilimsel temellere dayalı standart bir Türk klavyesi geliştirilmesinin zorunluluğuna inanan İhsan Yener, 1946'dan itibaren daktilo öğretmeni sıfatı ile çalışmalar sürdürmüştür. Yabancı uzmanlarla oluşturulan İhtisas Komisyonu'nca hazırlanan on parmak yöntemi ile Türkçe için ideal klavye, 20 Ekim 1955'te Bakanlıklararası Standardizasyon Komitesi'nce Standart Türk Klavyesi olarak kabul ettirilmiştir.
Türkiye'deki tüm daktilo makinelerinin milli klavyeye dönüştürülmesi, 1963 yılında Gümrükler Kanunu'na eklenmesi ve 1974 yılında Türk Standartları Enstitüsü tarafından zorunlu standart olarak kabul edilmesiyle kesinleşmiştir. 25 yıllık bir mücadelenin sonucunda 'Klavye İnkılabı' olarak anılan bu standardizasyonu gerçekleştiren İhsan Sıtkı Yener, bu sebeple F klavyenin babası olarak da anılmaktadır.