Maniler yapılarına, konularına ve kullanım alanlarına göre sınıflandırılmaktadır. yapılarına göre maniler şunlardır:
- Düz / Tam Mani: Yedi heceli, birinci, ikinci ve dördüncü mısraları kendi arasında kafiyeli, dört mısralık manilerdir. Halk kültüründe yer alan manilerin pek çoğu bu tip ile söylenmiştir.
- Kesik / Cinaslı Mani: Dört veya beş mısradan oluşan, ilk dizesinde cinas yapmak için kullanılan bir hazırlık sözü (ayak) yer alan manilerdir. Urfa ve Kerkük'te "hoyrat" veya "horyat", Azerbaycan'da ise "bayatı" denir.
- Yedekli / Artık Maniler: Mısra sayıları dörtten fazla olan ve cinaslı manilerden ayrılan yönü kafiyesinde cinas bulunmayan manilerdir.
Maniler konularına göre hemen her konuda söylenebilen şiirlerdir. Doğan Kaya'nın tasnifine göre sevda, şehir, ramazan, askerlik, gelin-kaynana, gurbet manileri gibi pek çok farklı konuda söylenebilmektedir.
Kullanım alanlarına göre ise Pertev Naili Boratav manileri; niyet ve fal manileri, sevda manileri, iş manileri, bekçi ve davulcu manileri, sokak satıcılarının manileri, cinaslı maniler, hikâye manileri ve mektup manileri şeklinde gruplandırmıştır.