İlahi Kitapların Özellikleri
İlâhî kitaplar Allah kelâmı olmak bakımından aralarında farklılık bulunmamasına rağmen, hacimleri ve hitap ettikleri kitlenin büyüklüğüne göre suhuf ve kitap olmak üzere ikiye ayrılırlar. Evrensel mesajlar içeren, hacimli ve kitap şeklinde olan ilâhî kitaplar Tevrat, Zebur, İncil ve Kur'an'dır.
Tevrat: İbrânîce bir kelime olup kanun, şeriat ve öğreti anlamına gelir. Hz. Mûsâ'ya indirilmiştir. Ahd-i Atîk ve Ahd-i Kadîm (Eski Ahit) de denilir. Hz. Mûsâ aracılığıyla İsrâiloğulları'na gönderilmiştir. Tarihte yaşanan sürgün ve esirlik dönemlerinde Tevrat'ın asıl nüshası kaybolmuş, yahudi din bilginleri tarafından kaleme alınan nüshalar ortaya çıkmıştır. Bugün elde mevcut olan Tevrat tahrif edilmiş olup bütünüyle ilâhî kitap olma özelliğini yitirmiştir.
Zebur: Kelime olarak yazılı şey ve kitap anlamına gelir. Hz. Dâvûd'a indirilmiştir. İlâhî kitapların en küçüğü olup yeni dinî hükümler getirmemiştir. Bugün elde mevcut olan Zebur nüshaları lirik söyleyiş ve ilâhîlerden, Allah'a övgü ve hikmetli sözlerden ve birtakım nasihatlardan meydana gelmiştir; Mezmûrlar adıyla Eski Ahid'de yer almaktadır.
İncil: Kelime olarak müjde, tâlim ve öğretici anlamına gelir. Hz. Îsâ aracılığıyla İsrâiloğulları'na indirilmiştir. Ahd-i Cedîd (Yeni Ahit) de denilir. Bugün İncil'in orijinal metni elde yoktur; bozulmuş ve insanlar tarafından müdahaleye mâruz kalmış şekli vardır.
Kur'an-ı Kerim: Allah tarafından gönderilen ilâhî kitapların sonuncusu olup son peygamber Hz. Muhammed'e indirilmiştir. Sözlükte toplamak, okumak, bir araya getirmek anlamına gelir. Hz. Peygamber'e indirilen, mushaflarda yazılı, tevâtür yoluyla nakledilmiş, okunmasıyla ibadet edilen ve insanlığın benzerini getirmekten âciz kaldığı ilâhî kelâmdır.