Musluklu Su Bidonu
Çocukluğum Adıyaman’ın ücra bir köyünde geçti. Ben küçük bir çocukken köy çeşmesine bir hayli uzakta, iki göz bir evde yaşıyormuşuz.
O yıllarda annem bin bir zorlukla çeşmeden su taşırmış. Su kabının üstüne koyduğu, her zaman dolu olan bir tasla yıkarmış ellerini. Sonra yemeğini o suyla pişirir, temizliğini o suyla yaparmış. Yani sizin anlayacağınız, insanın en temel gereksinimi olan el yıkamak bile çok zahmetliymiş. O günleri düşününce “Zavallı anneciğim!” diyorum. Temizlikle uğraşırken ne sıkıntılar çekmiş kim bilir!
Bir gün babam, bir misafirlikte, altına musluk monte edilmiş bir naylon bidon görmüş. Hiç zaman kaybetmeden bir tane de bize almış. Annem bidonu gördüğünde öyle sevinmiş, öyle sevinmiş ki o günü bana şöyle anlatmıştı: “Ben yıllardır bir ev sahibi olmanın hayali ile yaşadım evladım. Ama o musluklu bidonun alındığı günkü sevincim, ev sahibi olduğum günkü sevincimden fazlaydı.”
Annem o bidon sayesinde ellerini çok rahat yıkadığı için, inanılmaz derecede mutlu olduğunu söylerdi.
Günümüzde bu zorluklar çoğu insan için geride kaldı. Dünya, çok hızlı bir biçimde değişip gelişiyor. Farkında olmadığımız o kadar çok gelişme var ki… İnsanların bütün bu yeniliklere rağmen mutluluğu çok zor elde etmeleri ne büyük bir çelişki