İbn-i Sina (tam adı Ebu Ali el-Hüseyin ibni Abdullah ibn-i Sina el-Belhi, Latince: Avicenna; 980, Buhara yakınları - 1037, Hamedan), filozof, hekim ve çok yönlü Müslüman bilim adamıdır. Kuşyar isimli bir hekimin yanında tıp eğitimi almış, değişik konular üzerine 240'ı günümüze gelen 450 kadar makale yazmıştır. Yazılarının 150 tanesi felsefe, 40 tanesi tıp üzerinedir. En ünlü eserleri Kitabü'ş-Şifa (İyileşme Kitabı) ile ortaçağ üniversitelerinde okutulmuş olan El-Kanun fi't-Tıb'dır (Tıbbın Kanunu).
Samanoğulları sarayı kâtiplerinden Abdullah Bin Sina'nın oğlu olan İbn-i Sina, babasından, ünlü bilgin Natili'den ve İsmail Zahit'ten ders almıştır. Geometri, mantık, fıkıh, sarf, nahiv, tıp ve doğabilim üstüne çalışmalar yapmış; Farabi'nin el-İbane's aracılığıyla Aristoteles felsefesini ve metafiziğini öğrenmiştir. Hastalanan Buhara prensini iyileştirince (997) saray kütüphanesinden yararlanma olanağına kavuşmuş, babası ölünce Cürcan'da Şiraz'lı Ebu Muhammed'ten destek görmüştür (Tıp Kanunu'nu Cürcan'da yazmıştır). Çağında tanınan bütün Yunan filozoflarının ve Anadolu doğacılarının yapıtlarını incelemiştir.