Nurullah Ataç, 21 Ağustos 1898’de İstanbul Beylerbeyi'de doğmuş, 1957’de Ankara'da yaşamını yitirmiştir. Asıl ismi Ali Nurullah Ata'dır ve öğretmen Mehmet Ata Bey'in oğludur. Türk edebiyatında modern anlamda deneme türünde ürün veren ilk yazar ve eleştirmendir.
Eğitim hayatına ilkokuldan sonra Mekteb-i Sultani'de 4 yıl devam etmiş, ardından öğrenimini tamamlamak ve Fransızca öğrenmek üzere İsviçre'ye gitmiştir. 1919'da Türkiye'ye dönerek sınava girmiş ve Darülfünun öğretmeni olmuştur. İstanbul'da Nişantaşı, Vefa, Üsküdar liseleri ile Adana Lisesi'nde, ayrıca Ankara Orta Öğretim Mektebi, İstanbul Üniversitesi Yabancı Diller Yüksek Okulu, Gazi Terbiye Enstitüsü ve Ankara Atatürk Lisesi'nde öğretmenlik yapmıştır. Sonrasında Cumhurbaşkanlığı çevirmeni olmuş ve emekliye ayrılana dek bu görevi sürdürmüştür.
Yazmaya Yahya Kemal Beyatlı'nın yönettiği Dergâh dergisinde yayınlanan şiir ve yazılarıyla başlamış, daha sonra yalnızca deneme ve eleştiri türünde ürünler verip çeviriler yapmıştır. Eski Türk edebiyatı ile çağdaş Batı edebiyatını incelemiş; yeni bir kültür, edebiyat ve dil arayışı içinde olmuştur. Kendi türettiği sözcükleri, devrik tümceleri ve kendine özgü biçemiyle dili bir uygarlık sorunu olarak ele almıştır.
Eserleri:
- Günlerin Getirdiği (1946)
- Sözden Söze (1952)
- Karalama Defteri (1953)
- Ararken (1954)
- Diyelim (1954)
- Söz Arasında (1957)
- Okuruma Mektuplar (1958)
- Prospero ile Caliban (1961)
- Söyleşiler (1964)
- Günce I -II (1972)
- Dergilerde (1980)