Türkü, ezgi eşliğinde söylenen Türk halk şiiridir. Kelime anlamı, Türkî yani Türk'e ait olan manasındadır. Türk sözcüğüne Arapça "ı" eki eklenmesiyle ortaya çıkmıştır ve "Türk’e özgü" anlamına gelir.
Türküyü oluşturan dize grupları arasında tekrarlanan kavuştak (nakarat veya bağlama) bölümleri vardır. Türküler genellikle hece vezninin 7, 8 ve 11’li kalıplarıyla kıtalar halinde söylenir. Her kıta, türkünün asıl sözlerinin bulunduğu bend ile nakarattan meydana gelir.
Türküler ezgilerine, konularına ve yapılarına göre ayrılır:
- Ezgilerine göre: Kırık havalar (usullü ezgiler) ve uzun havalar (usulsüz ezgiler) olarak adlandırılırlar.
- Konularına göre: Ninniler ve çocuk türküleri, tabiat üzerine türküler, aşk türküleri, kahramanlık türküleri, askerlik türküleri, tören türküleri, iş türküleri, acıklı olaylarla ilgili türküler, güldürücü türküler, karşılıklı söylenen türküler, oyun türküleri ve ağıtlar gibi konuları vardır.
- Yapılarına göre: Mani kıt’alarından kurulu türküler ve dörtlüklerle kurulu türküler olarak ayrılırlar.
Türküler genellikle anonimdir. İsimleri bilinen saz şairlerinin söyledikleri de giderek halka mal olmuş ve anonimleşme eğilimine girmiştir. Türkü söylemeye "türkü yakmak" da denir.