Mehmet Akif Ersoy (1873-1936), İstiklâl Marşı'nın şâiri olarak bilinen önemli bir Türk şâirdir. Asıl adı Mehmet Ragif'tir ve 1873 yılında İstanbul'da doğmuştur. Annesi Emine Şerife Hanım, babası Temiz Tâhir Efendi'dir. İlk tahsiline Emir Buhâri Mahalle Mektebinde başladı, ardından Mülkiye Mektebine devam etti. Babasının vefatı ve evlerinin yanması nedeniyle burayı bırakarak Baytar Mektebini birincilikle bitirdi.
Mehmet Akif, özellikle Fransızca ve Farsça öğrenmiş, babasından Arapça dersleri almıştır. Ziraat nezaretinde baytar olarak görev yaptı ve Rumeli, Anadolu, Arabistan'da bulaşıcı hayvan hastalıkları tedavisinde çalıştı. Memuriyet hayatı 1893'te başlamış ve 1913'e kadar sürmüştür. Bu dönemde aynı zamanda Ziraat Mektebinde ve Dârulfünûn'da edebiyat dersleri vermiştir. 1893 yılında İsmet Hanımla evlenmiştir.
1908 yılında İkinci Meşrutiyet'in ilanıyla birlikte şiirlerini "Sırât-ı Müstakîm" dergisinde yayımlamaya başladı. 1920'de Burdur mebusu olarak TBMM'ye seçildi. 17 Şubat 1921'de İstiklâl Marşı'nı yazdı ve 12 Mart'ta meclis tarafından kabul edildi.
1926'dan itibaren Mısır Üniversitesi'nde Türkçe dersleri verdi. Bu dönemde Kur'ân-ı Kerim'in tercümesi üzerinde çalışıyordu. Ancak siroz hastalığına yakalandı. Sağlık durumu kötüleşince Lübnan'a, ardından Antakya'ya gitti. 1936 yılında İstanbul'a döndü, hastanede tedavi gördü fakat 27 Aralık 1936'da hayatını kaybetti. Kabri Edirnekapı Mezarlığındadır.
Mehmet Akif, milletini ve dinini seven, insanlara karşı merhametli bir kişilikti. Şiirlerinde halkın gerçeklerini yansıtmış ve edebi açıdan değerli eserler vermiştir. İstiklâl Marşı şâiri olması nedeniyle "Millî Şâir" olarak anılır.
En önemli eseri, 'Safahat' adlı şiir kitabıdır. Bu eser yedi kitaptan oluşur:
- Safahat (1911)
- Süleymaniye Kürsüsünde (1912)
- Hakkın Sesleri (1913)
- Fatih Kürsüsünde (1914)
- Hatıralar (1917)
- Asım (1924)
- Gölgeler (1933)