Türk sanat müziğinin tarihçesi, 10. yüzyılda yaşamış olan Al Fârâbî'den başlayarak Timurlenk’in öldüğü 1405 yılına kadar olan "oluşum dönemi"ni kapsar. Bu süreçte Türk mûsikîsi nazarî olarak ele alınmış ve yazılı hale getirilmiştir. Dönemin sonlarına doğru Abdülkâdir Merâgî, Türk mûsikîsine yeni bir yön vermiştir.
15. yüzyılın başlarından Yavuz Sultan Selim’in tahta çıktığı 1512 yılına kadar süren dönemde, Türk mûsikîsinde ses perdeleri ve makamlar üzerinde değişiklikler yapılmıştır. Bu dönem, Mevlevîhânelerin Diyâr-ı Rum ve Balkanlar'da yaygınlaştığı, Konstantinopolis'in fethedilip Enderun Saray Okulu'nun kurulduğu, ayrıca Orta Asya'dan Ali Şir Nevâî, Hüseyin Baykara, Ali Kuşçu ve Şâdî gibi ilim adamlarının İstanbul’a geldiği "dönüşüm dönemi"dir ve bir nevi Rönesans olarak kabul edilir.
16. yüzyıl başından IV. Murat’ın 1640'taki ölümüne kadar olan "şark dönemi"nde, Doğu’ya düzenlenen seferlerle Osmanlı Sarayına gelen Orta Doğulu müzik ve sanat adamlarının etkinliği, ayrıca Şiî-Sünnî mezhepler arasındaki ayrışmalar önemli olmuştur.
17. yüzyıl ortalarından 1730’daki Lâle Devri sonuna kadar olan "klâsik dönem"de Avrupa Barok ve Rokoko etkileri Osmanlı sarayına girmiş, bu kültürle şark kültürü arasında özgün bir sentez oluşmuştur. 1730’dan İsmâil Dede Efendi’nin 1836’daki ölümüne kadar geçen süre ise "son klâsik dönem" olarak adlandırılır.
Tanzimat fermanının ilanından İkinci Dünya Savaşı’nın sonuna, 1945 yılına kadar süren dönem "romantik dönem" olarak anılmıştır. 20. yüzyıl ortalarından günümüze kadar uzanan zaman dilimi ise "çağdaş dönem" olarak kabul edilir.
Bu şekilde, Türk sanat müziği yaklaşık bin yıllık zengin ve renkli bir tarihi süreç içinde gelişmiştir.