Yer çekimi kanunu, her bir noktasal kütlenin diğer noktasal kütleyi, aralarındaki mesafenin doğrultusundaki bir kuvvetle çektiğini belirtir. Bu çekim kuvveti, kütlelerin çarpımı ile doğru orantılı ve aralarındaki mesafenin karesi ile ters orantılıdır. Formülü şöyledir:
F = G m1 m2/r2
Burada;
- F: İki kütle arasındaki çekim kuvvetinin büyüklüğü,
- G: Evrensel çekim sabiti (6.67 × 10-11 N·m2/kg2),
- m1: Birinci kütle,
- m2: İkinci kütle,
- r: İki kütle arasındaki mesafe.
Yer çekimi kanunu deneysel olarak birçok kez kanıtlanmıştır ve modern fizik tarafından kabul edilmektedir. "Kütlenin havaya oranına göre yere düşmesi veya havada asılı kalması" teorisi ise yer çekimi olayını açıklamada geçerliliği ve bilimsel destek bulunmayan bir yaklaşımdır.