İnsanoğlu ana rahmindeyken hücreleri bölünerek çoğalmaya başlar; kas, göz ve sinir gibi hücreler olarak gelişir. Sinir sistemimizdeki nöron hücreleri anne karnında oluşumlarının son safhasına ulaşırlar ve tüm yaşam boyunca ulaşabilecekleri en çok sayı olan bu miktarda kalırlar. Beyin hücreleri oluştuktan sonra ölünceye kadar sayı olarak artmazlar. Beynin ağırlığı doğduğunda 350 gramdır, bir yaşında 1000 grama çıkar ve gelişme tamamlanınca nihai ağırlığına ulaşır. Bu artış, hücrelerin çoğalması değil, kas örneğinde olduğu gibi büyümeleri sonucunda gerçekleşir.
20 yaşına gelince beyin hücrelerinde eksilme başlar. Her gün yaklaşık 50 bin tanesi ölür, bu sayı 60 yaşlarında günde 100 bin hücreyi bulur ve 75 yaşına gelindiğinde nöronların yüzde 10'u kaybedilmiş olur. Ancak bu durum zekanın yüzde 10 azaldığı anlamına gelmez; iyi beslenme, tecrübe ve öğrenme gibi faktörler geriye kalan nöronların kapasitelerinin gelişmesini sağlar, yani beyin ne kadar çok kullanılırsa o kadar iyi durumda olur.
Beyinde oksijenle birlikte sadece glikoz kullanılır ve bunların beyinde yedeği yoktur; sinir hücrelerinin yaşaması kan dolaşımının getireceği miktara bağlıdır. Vücut ağırlığının yüzde 2'sini oluşturan beyin, toplam enerji üretiminin yüzde 20'sini tüketir ve enerjisini kanın taşıdığı oksijen ve glikozdan alır. Oksijensiz kalan beyin hücreleri en fazla 5 dakika içinde ölür. Beyne giden kan miktarı sabittir; ortalama olarak dakikada 750 mililitre kan beyne gider ve spor yapılırken kalbin pompaladığı miktar artsa bile beyne giden miktar değişmez.